Hallo Allemaal,

Ik ben Manon en sinds heel erg kort plotseling alleen met mijn zoon en een heleboel dieren….reden; een echtgenoot die niet meer bij ons wil zijn maar iemand anders heeft gevonden om zijn levensgeluk mee te delen.

Geen idee hoe ik hier uit ga komen maar ik denk dat er ongetwijfeld mensen zijn die het zelfde doormaken en het wel prettig vinden om eens te lezen uit dagelijks leven hoe zoiets gaat.

ik wil jullie deelgenoot maken van ons verdriet, onze twijfel, onze wanhoop en omdat schrijven een uitlaatklep is zal het ongetwijfeld ook een stuk therapeutisch gaan werken voor mijzelf.

Ik woon met zoon en een boel beesten op het platteland, op één van de mooiste plekjes van de achterhoek al zeg ik hetzelf….ik ben verliefd op de plek, op het landschap en op elk steentje bij wijze van spreken van mijn huis.Ik kan me haast niet voorstellen dat je dit zo maar kunt verlaten, er scharrelen kippen met kuikens, er zijn drie intens verwende maar uiterst tevreden katten(o, wat zou ik graag met ze willen ruilen voor een week of 3..)er rennen 2 honden rond, ik noem ze mijn tweede kans hondjes. Ze komen uit Griekenland en leven nu als God in Frankrijk.En dan zijn er nog mijn grote vrienden 2 paarden en een dikke pony.Mijn hart is te groot, ik ben hopeloos, raak zo ontzettend gehecht aan alles wat hier woont en leeft, ik zie het als één grote familie en wat een rijkdom dat ik daar deel van uit mag maken.Mijn zoon kan z’n fiets nog bij het hek van de buren laten staan zonder dat er een mega keeting en 10 andere sloten op hoeven en die er dan vervolgens na 3 uur ook nog staat, hij gaat bij de andere buurman helpen melken en vangt kippen bij weer een andere buurman, heeft een joekel van een zandbult in de tuin waar gretig gebruik van wordt gemaakt door vriendjes en hijzelf en een zwembad wat opgeblazen wordt als het warm weer is….en nu, nu is hij ontroostbaar, boos en vooral vol vragen.

Waarom gaan mensen bij elkaar weg, wel, ik kan zo 186 vervelende gewoontes en onhebbelijkheden van mezelf op noemen,en waarschijnlijk ook nog wel meer…en ik denk dat iedereen dat wel zou kunnen, kun je ook zoveel goede dingen van jezelf opnoemen??? Ik niet, dat is veel moeilijker stel je voor dat ik mezelf nu nog leuk zou vinden… dan was hij er vast niet vandoorgegaan met een ander toch? Het feit dat ik nergens invloed op heb en/ of had maakt dat je verdrietig, boos en zo machteloos bent en dat overvalt je elke minuut van de dag maar weer.

Afgezien van de emotionele drama’s die je door moet en die ook nog gaan komen heb je zo ook de praktische drama”s, hoe ga ik in godsnaam zorgen dat ik hier kan blijven met mijn zoon en onze dieren. Ik hoor U allemaal denken, nou gewoon wat verkopen en een baan zoeken, maar dat is nou net wat je hart aan stukken scheurt, voorzover het nog enigszins in tact is,ik heb hier alles van kleins af aan en met alles ben ik emotioneel zo betrokken dat u ervan zou schrikken. Ik heb een mega verantwoordelijkheids gevoel en doordat een vent mij en m’n kind laat stikken heeft de rest ook maar gewoon maar pech?? Nee, zo werkt dat niet, tenminste niet bij mij…(het zou m’n leven er wel op vereenvoudigen.)

Ik heb een paar plannen die door mijn hoofd spoken naast al dat verdriet alle zorgen en weet ik wat al niet meer en die ga ik tentoon spreiden in dit weblog, gewoon om U al mijn valkuilen,fouten en verdriet, wanhoop en misschien later wel pleziertjes te laten zien. Ik ben als een leeuwin wakend over mijn kroost, wee je gebeente als er iemand aankomt!